Wczoraj anglojęzyczny kanał irańskiej telewizji nadał kolejny dokument o Sakineh Asztiani. Zawierał on rekonstrukcję morderstwa męża Sakineh, przez nią zagrane i zmontowane z policyjnymi zdjęciami zwłok.
Tezy tego filmu wydają się aktualną wersją tej sprawy według irańskich władz: Continue reading sprawa Sakineh Asztiani
 Romowie: Siłą eksmitowani z domów w Rumunii  Norma Cruz: Walczy o prawa kobiet w Gwatemalii  Ojciec Alejandro Solalinde Guerra: dba o bezpieczeństwo imigrantów w Meksyku  Femi Peters: działacz opozycji z Gambii |
Tego wam wszystkim życzymy Przede wszystkim, kupcie dziś Wyborczą – w niej spory materiał Pawła Smoleńskiego o Draginji Nadażdin, dyrektorce Amnesty Polska. Natomiast portal ngo.pl wczoraj opublikował rozmowę z naszym byłym prezesem – choć ta funkcja nigdy nie wyczerpywała roli Bogusława, który był przede wszystkim przez wiele lat dobrym duchem i opoką ciągle rotującego warszawskiego środowiska AI. W tym roku maratonowe listy są pisane w około 50 krajach (tradycyjnie, sekcja karaibska jest odpowiedzialna za to „około”). Dziś swoje listy napisali też pracownicy „centrali” AI – Międzynarodowego Sekretariatu w Londynie, którzy na codzień zbierają informacje, będące podstawą wszystkich naszych działań, w tym i Maratonu. Było ich 548. W wielu miastach Maraton poprzedziły widowiskowe akcje uliczne. Zobaczcie filmy z Katowic i Lublina!
W piątek krzesło Liu Xiaobo będzie puste. Nie będzie mógł osobiście odebrać Pokojowej Nagrody Nobla, przebywa w chińskim więzieniu. Pokaż, że jesteś przeciw, zmieniając zdjęcie profilowe na obrazek poniżej. A w sobotę – wezwij do uwolnienia Liu Xiaobo pisząc do władz Chin na Maratonie Pisania Listów! dla tych, co go jeszcze nie widzieli. Miłego oglądania!
Podczas poprzedniego Maratonu Pisania Listów tysiące sympatyków Amnesty International napisało w sprawie dziewięciu kobiet z Nikaragui – obrończyń praw człowieka – którym groził proces. Oskarżyciele twierdzili, że kobiety popełniły przestępstwo prowadząc kampanię na rzecz prawa kobiet i dziewcząt do dostępu do bezpiecznych i skutecznych usług z zakresu zdrowia seksualnego i reprodukcyjnego. Twierdzili również, że kobiety te popełniły w 2003 roku przestępstwo rzekomo popierając prawo dziewięcioletniej dziewczynki, która została zgwałcona i zaszła w ciążę, do bezpiecznej i zgodnej z prawem aborcji. Postępowanie przeciwko kobietom zostało wreszcie zamknięte w maju 2010. Wiedziałam, że rozpocznie się kampania, ale nie wiedziałam, jak to będzie wyglądać w rzeczywistości. W ciągu kilku dni do Centrum SI Mujer (organizacja walcząca o prawa kobiet, gdzie pracuję) przyszły setki listów. Pomyślałyśmy, że najlepszym miejscem dla nich byłaby wystawa na ścianach w poczekalni, aby każdy, kto tędy przechodzi, mógł je przeczytać. Na początku wypełniłyśmy tylko jedną ścianę, ale listy nadal przychodziły, aż zapełniły trzy kolejne. W końcu musiałyśmy jeszcze dodać składany parawan. W listopadzie 2010, mimo że ciągle przychodzą, naliczyłyśmy 2 600 listów w samym Centrum SI Mujer. - pisze działacz na rzecz praw Beduinów i bohater zeszłorocznego Maratonu Pisania Listów Walka Beduinów z półwyspu Synaj o ich prawa zapoczątkowana została 27 kwietnia 2007 roku serią strajków okupacyjnych, demonstracji oraz konferencji. W tym kontekście Beduini zaplanowali protest który miał odbyć się 1 stycznia 2008 roku. Napisałem na blogu proteście i moim zamiarze uczestniczenia w nim. W nocy 26 grudnia 2007 roku, na pięć dni przed protestem Ranad miała gorączkę, a ja z żoną robiliśmy jej zimne okłady. Zawsze staraliśmy się stosować tradycyjne metody leczenia, jak to tylko możliwe unikając wszelkich chemicznych substancji. Zapomniałem napisać, że Ranad to nasza córka. Miała w tym czasie trzy lata. Wiele czasu szukaliśmy dla niej imienia. Postawiliśmy dwa warunki: imię miało nie wiązać się ściśle z żadną kulturą, a jego zapis w każdym znanym nam języku powinien być jednakowy. Imię pochodzi od rand, małego drzewka o słodkim zapachu, rosnącego na pustyni. Nasi przodkowie, Beduini z Synaju przez ponad 2 000 lat wyrabiali z niego wianki, które zakładali konnym jeźdźcom na głowy. Ranad zasnęła, a około drugiej nad ranem usłyszałem walenie do drzwi. Gdy otworzyłem dwunastu ubranych po cywilnemu funkcjonariuszy służb bezpieczeństwa wtargnęło do domu. Powiedziałem “Proszę! Tutaj śpi chore dziecko.” Zabrali wszystko: komputer, płyty CD oraz moje dokumenty. Przetrząsnęli cały dom. Włożyli rzeczy do worka, a mi skuli ręce za plecami żelaznymi kajdankami. Później mnie zabrali… Egipskie więzienia nie są miejscami na miarę naszych czasów, a było by niesprawiedliwością wobec okresu średniowiecza gdybyśmy powiedzieli że są takie jak wtedy. Ponad czterdzieści osób spało w celi przeznaczonej dla ośmiu. Słońca nie widziałem wcale, z wyjątkiem kilku minut co 21 dni gdy miałem widzenia z rodziną. W tej nieludzkiej sytuacji, mającej na celu odcięcie więźnia od świata, uwaga świata łagodziła cierpienie. Tym co sprawiało mi przyjemność, podnosiło na duchu i wspierało by stawić czoła strażnikom były tysiące listów jakie otrzymałem za pośrednictwem Amnesty International, z wszystkich zakątków świata. Zainteresowanie tej i innych organizacji społecznych moją sprawą, wasza wytrwałość w dążeniu do rozwiązania mojej sprawy oraz presja jaką nieustępliwie wywieraliście na władze mojego kraju by zapewnić mi wolność podnosiła mnie na duchu. Musaad Abu Fagr |
 |
|
Copyright © 2012 Stowarzyszenie Amnesty International - All Rights Reserved |
||
Z Amnesty International zetknęłam się, kiedy w listopadzie 2008 roku wysłanniczki tej organizacji przyjechały do Nikaragui, aby zebrać informacje przed akcją mającą nas wesprzeć – dziewięć feministek, działaczek praw człowieka, postawionych w stan oskarżenia przez ludzi z rządu i Kościoła Katolickiego.