Jak powstała AI

Odzew na artykuł był ogromny. W ciągu jednego miesiąca ponad tysiąc czytelników wysłało listy, oferując swą pomoc i wsparcie. Przysyłano także szczegółowe informacje na temat wielu innych więźniów sumienia.

W ciągu pół roku ta, w zamierzeniu jednorazowa, akcja przeistoczyła się w duży ruch międzynarodowy. W ciągu jednego roku nowo powstała organizacja wysłała delegacje do 4 krajów w celu podjęcia działań na rzecz więźniów i zajęła się 210 przypadkami. Jej członkowie zorganizowali w 7 krajach lokalne oddziały organizacji.

Od samego początku przyjęto zasady niezależności i bezstronności. Kładziono nacisk na międzynarodowy charakter obrony praw człowieka: ludzie z całego świata mieli walczyć o prawa osób znajdujących się w którymkolwiek miejscu świata. AI rozrastała się i zaczynała interesować się nie tylko więźniami sumienia, ale i innymi przypadkami naruszeń praw człowieka: torturami, "zaginięciami" i karą śmierci na całym świecie.

Wysiłki ruchu zostały docenione, gdy w 1977 r. organizacji przyznano Pokojową Nagrodę Nobla. W 1978 r. AI została natomiast uhonorowana przez ONZ Nagrodą Praw Człowieka.

Dzisiaj AI ma swych działaczy w każdej części świata. Organizacja zrzesza około 2,2 miliona członków i sympatyków w ponad 140 krajach i terytoriach. Jednoczy ich chęć stworzenia świata, w którym przestrzegane będą prawa każdego człowieka. W ponad 100 krajach i terytoriach istnieją tysiące grup lokalnych, młodzieżowych i studenckich oraz innych grup specjalistycznych, a także członków indywidualnych. W ponad 50 krajach zorganizowano krajowe sekcje AI, a w 20 kolejnych krajach istnieją struktury koordynacyjne. AI jest organizacją uznawaną i szanowaną na całym świecie. Wysyła delegacje na spotkania z rządami i organizacjami międzyrządowymi, takimi jak ONZ. Bierze też udział w międzynarodowych debatach na tematy związane z przestrzeganiem praw człowieka.

"Wsparcie i solidarność, jakie nam okazaliście, nadal będą miały zasadnicze znaczenie dla życia i zdrowia naszych porwanych współpracowników... Wasza praca i Wasze głosy dają nam poczucie, że nie jesteśmy sami, i że jesteśmy częścią wielkiej społeczności kobiet i mężczyzn, którzy dzień w dzień pracują, by w Kolumbii zagościł pokój. Wszystkie telefony, faksy, e-maile, wszystkie te środki i czas, które nam poświęciliście, jeszcze bardziej umacniają nasze zaangażowanie w to, by zbudować lepszą Kolumbię, kraj pokoju i sprawiedliwości. Życie i zdrowie naszych współpracowników, jak również tych Kolumbijczyków, których losy nie są nagłośnione w mediach, w dużej mierze zależą od okazanej nam przez Was solidarności." - List do AI od Instituto Popular de Capacitación (IPC), organizacji pozarządowej działającej na rzecz praw człowieka w Kolumbii. 18 lutego 1999 r. Jorge Salazar i Jairo Bedoya, działacze IPC, zostali uwolnieni po 3 tygodniach przetrzymywania przez członków organizacji paramilitarnych. Ich koledzy, Olga Rodas oraz Claudia Tamayo, zostali uwolnieni 10 dni wcześniej.

Podręcznik Amnesty International, AI Index: ORG 20/001/2002