Przekaż
1%

podatku
PRZEKAŻ 1% NA OCHRONĘ PRZED PRZEMOCĄ SEKSUALNĄ!

- Broń praw kobiet w Polsce.
- Sprzeciw się przemocy seksualnej.
- Walcz z nami!

Dowiedz się więcej

30 lat dobrych wiadomości

Amnesty International w Polsce obchodzi w tym roku 30-lecie działalności. Z tej okazji chcielibyśmy przedstawić wyjątkowe osoby, o których los organizacja walczyła w tym czasie. Będą to Dobre Wiadomości!

Przez kolejne miesiące będziemy publikować w tym wpisie historie osób. Śledźcie nasze kanały w mediach społecznościowych, aby ich nie przegapić.

Facebook>>> Twitter>>> Instagram>>>

1. Huang Hua – Tajwan

Huang Hua, 1987. Huang był więźniem sumienia, który spędził 21 lat w więzieniu na Tajwanie. Otrzymywał listy solidarności od aktywistów i aktywistek Amnesty.

Huang Hua jest 80-letnim aktywistą z Tajwanu. W ciągu swojego życia był wielokrotnie aresztowany za działanie na rzecz demokracji i niepodległości Tajwanu. Spędził łącznie ponad 20 lat w więzieniu.

Huang Hua uważa, że rząd Republiki Chińskiej na Tajwanie powinien porzucić dążenia do zjednoczenia Chin kontynentalnych z Tajwanem, a zamiast tego ogłosić “Republikę Tajwanu”. Takie “niepodległościowe” poglądy były w latach 80. zakazane w świetle Ustawy o bezpieczeństwie narodowym i Statutu ws. karania buntu.

By móc szerzyć swoje poglądy Huang Hua założył w 1988 roku Ruch Nowego Narodu i przemawiał na zgromadzeniach w różnych regionach Tajwanu. Podczas wyborów parlamentarnych i lokalnych w grudniu 1989 roku Ruch wspierał kandydatów opowiadających się za niepodległością. W trakcie wyborów prezydenckich w marcu 1990 roku Huang Hua ogłosił się kandydatem z ramienia opozycyjnej Demokratycznej Partii Postępowej, mimo że nie miał prawa ubiegać się o publiczny urząd – wyrok za bunt pozbawił go praw obywatelskich.

Huang Hua został aresztowany w listopadzie 1990 roku. Podczas procesu odmawiał udzielania odpowiedzi na pytania sędziego, zamiast tego wyjaśniał swoje poglądy polityczne. W grudniu 1990 roku Sąd Najwyższy w Tajwanie skazał Hua na 10 lat pozbawienia wolności za “przygotowywanie buntu”. Sędzia stwierdził, że słowa i działania Huang Hua “przekroczyły granice wolności słowa”.

W 1991 roku Amnesty International opublikowała historię Huang Hua w swoim drukowanym newsletterze. Uznała go za więźnia sumienia, czyli osobę pozbawioną wolności jedynie za swoje poglądy i korzystanie z przysługujących jej praw człowieka. Organizacja uruchomiła międzynarodową akcję wysyłania listów wzywających prezydenta Republiki Chińskiej na Tajwanie Lee Teng-hui do natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia Huang Hua.

Gdy historia Huang Hua zyskała międzynarodowy rozgłos, organ ustawodawczy Yuan Legislacyjny rozpoczął debatę nad zmianą Artykułu 100 Kodeksu Karnego, nakładającego karę więzienia za działania “przeciwko państwu”. Prawo zostało ostatecznie zmienione, a tuż potem w maju 1992 roku Huang Hua wyszedł na wolność!

Amnesty Newsletter, marzec 1991

2. Mutabar Tadżibajewa – Uzbekistan

Mutabar Tadżibajewa była przewodniczącą Klubu Ognistych Serc w Uzbekistanie, która raportowała przypadki łamania praw człowieka w Kotlinie Fergańskiej.

Mutabar Tadżibajewa to przewodnicząca Klubu Ognistych Serc, organizacji zajmującej się prawami człowieka w Uzbekistanie. Jest także jedną z założycielek narodowego ruchu Społeczeństwo Obywatelskie; była nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla w 2005 roku. Mutabar Tadżibajewa monitorowała przypadki łamania praw człowieka w Kotlinie Fergańskiej i przekazywała informacje o łamaniu praw kobiet do Institute for War and Peace Reporting, międzynarodowej organizacji pozarządowej szkolącej dziennikarzy w zakresie raportowania o prawach człowieka.

Mutabar spotykała się z rosnącą presją ze strony władz w związku ze swoimi wypowiedziami na temat represyjnej polityki prowadzonej wobec działaczy na rzecz praw człowieka po masakrze w Andiżanie 13 maja 2005 roku. Wojsko strzelające do demonstrantów wspierających antyrządowych rebeliantów zabiło wówczas co najmniej 169 osób, niektóre szacunki mówią nawet o 745 ofiarach.

8 października 2005 roku Mutabar miała wziąć udział w międzynarodowej konferencji w Dublinie poświęconej obrońcom praw człowieka. Jednak dzień wcześniej, przed wylotem z domu do Taszkientu, została zatrzymana. W marcu 2006 roku została skazana na 8 lat więzienia. Postawiono jej 13 zarzutów gospodarczych i politycznych, w tym „przynależność do nielegalnej organizacji” oraz „wykorzystywanie funduszy pochodzących od rządów zachodnich do przygotowania lub dystrybucji materiałów stanowiących zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa”. Mutabar Tadżibajewa nie przyznała się do zarzucanych jej czynów.

W kwietniu 2006 roku Amnesty International uznała Mutabar za więźniarkę sumienia, czyli osobę pozbawioną wolności wyłącznie za swoje poglądy i korzystanie z przysługujących jej praw człowieka. Amnesty International uruchomiła Pilną Akcję w sprawie Mutabar – międzynarodową akcję wysyłania listów wzywających prezydenta Uzbekistanu Isloma Karimowa do jej natychmiastowego i bezwarunkowego uwolnienia.

W wyniku presji międzynarodowej Tadżibajewa została ostatecznie zwolniona z więzienia w czerwcu 2008 roku, po dwóch latach spędzonych za kratami. Władze do ostatniej chwili utrzymywały uwolnienie Mutabar w tajemnicy, nie ujawniając tego nawet samej Mutabar. Myślała, że jest przewożona na badanie lekarskie do szpitala w Taszkiencie, a okazało się, że wróciła do rodziny. W 2008 roku otrzymała coroczną nagrodę im. Martina Ennalsa, sekretarza generalnego Amnesty International w latach 1968-1980, przyznawaną wybitnym obrońcom praw człowieka.

„Spędziłam 900 dni na ‚wyspie tortur’, z czego 700 dni w pojedynczej celi. Wytrzymałam tylko dzięki wsparciu ludzi, którzy interesowali się moim losem. Z tego czerpałam siłę. Chcę im podziękować także za troskę o moich bliskich – świadomość tego pomagała mi zachować determinację”.

– powiedziała Mutabar po uwolnieniu.

3. Serkalem Fasil – Etiopia

Serkalem Fasil, baby son Nafkot and husband Eskinder Nega
Serkalem Fasil (po lewej) z synem Nafkotem i mężem Eskinderem Negą

Serkalem Fasil jest etiopską dziennikarką i byłą współwydawczynią gazet Asqual, Menilik i Satenaw. Była jedną z 14 redaktorów i reporterów niezależnych i prywatnych gazet, którzy zostali aresztowani po opublikowaniu artykułów krytykujących działania rządu podczas wyborów parlamentarnych w maju 2005 roku. Rząd przeprowadził masowe aresztowania członków opozycji i dziennikarzy po demonstracjach w czerwcu i listopadzie 2005 roku przeciwko oszustwu wyborczemu. Podczas protestów ponad 80 zwolenników opozycji zginęło z rąk sił bezpieczeństwa, a 7 funkcjonariuszy policji zostało zabitych przez demonstrantów.

Serkalem Fasil była w ciąży podczas aresztowania w listopadzie 2005 roku. Urodziła syna w szpitalu policyjnym. Trafiła do więzienia Kaliti w Addis Abebie, w jej celi były szczury, karaluchy i pchły. Partner Serkalem, Eskinder Nega, również został aresztowany w listopadzie 2005 roku. W sierpniu został przeniesiony z więzienia Kaliti do więzienia Karchele.

Serkalem Fasil i jej partner zostali oskarżeni o zdradę stanu, zniewagę konstytucji i podżeganie do zbrojnego spisku. Groziła im kara śmierci.

W wyniku aresztowań dziennikarzy i redaktorów oraz zamknięcia siedzib gazet, wolność wypowiedzi w Etiopii, w tym prawo do poszukiwania i otrzymywania informacji, zostały poważnie ograniczone. Tylko kilka niezależnych gazet nadal publikowało, ale stosowały autocenzurę i unikały ostrej krytyki rządu. Parlament Europejski potępił działania rządu Etiopii od czasu wyborów parlamentarnych w 2005 roku i wezwał do bezwarunkowego uwolnienia wszystkich więźniów politycznych, w tym dziennikarzy.

W 2006 roku Amnesty International uznała Serkalem Fasil za więźniarkę sumienia, zatrzymaną z powodu wygłaszanych przez nią opinii i za wykonywanie legalnej działalności zawodowej jako dziennikarka i wydawczyni. W ramach Maratonu Pisania Listów w grudniu 2006 roku ludzie z całego świata wysyłali listy do premiera Etiopii Melesa Zenawiego, apelując o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie Serkalem i jej partnera.

Dzięki presji międzynarodowej, w maju 2007 roku Serkalem Fasil wraz z partnerem i 6 innymi dziennikarzami wyszli na wolność. W tym samym roku Serkalem otrzymała “Nagrodę za odwagę w dziennikarstwie” od Międzynarodowej Fundacji Kobiecych Mediów. Nagrodę pieniężną Serkalem przekazała Amnesty International jako wyraz wdzięczności za pomoc w jej uwolnieniu.


Dowiedz się więcej o 30-leciu Amnesty International w Polsce>>>

Podoba Ci się to co robimy? Nasze działania są możliwe dzięki regularnym darowiznom od osób prywatnych. Włącz się! Możesz zmienić lub uratować ludzkie życie!
Pomagaj prowadzić działania edukacyjne
Pomagaj wpływać na zmianę prawa
Pomagaj wysyłać badaczy do stref kryzysu

Pomóż teraz!

Kwota może składać się jedynie z cyfr. Wartość musi być dodatnia
64250