Czad: Żądamy sprawiedliwości dla lidera opozycji, który “zaginął” pięć lat temu – Amnesty International

Czad: Żądamy sprawiedliwości dla lidera opozycji, który “zaginął” pięć lat temu

Nierozwiązana tajemnica dotycząca losów i miejsca pobytu opozycyjnego polityka, Ibnia Oumara Mahamata Saleha, który został zatrzymany pięć lat temu, pokazuje porażkę władz w Czadzie, które nie są w stanie zapewnić sprawiedliwości i zakończyć panującej bezkarności.
Ibni Oumar Mahamat Saleh.
Ibni Oumar Mahamat Saleh.

Ibni Oumar, przywódca Partii Wolności i Rozwoju oraz przewodniczący koalicji partii opozycyjnych, został aresztowany 3 lutego 2008 roku w swoim domu w stolicy Czadu, Ndżamenie, przez członków sił bezpieczeństwa po nieudanym ataku na miasto przeprowadzonym przez uzbrojone grupy opozycjonistów. Od tego czasu słuch o nim zaginął.

– Rząd w Czadzie zrobił niewiele, aby wyjaśnić sprawę zaginięcia Ibnia Oumara. Władze muszą niezwłocznie ujawnić jego los i miejsce pobytu oraz pozwolić członkom jego rodziny na poznanie prawdy – mówi Christian Mukosa, pracownik naukowy Amnesty International ds. Czadu.

– Nieludzka praktyka stosowania “wymuszonych zaginięć” trwa od długiego czasu i wywiera niszczący wpływ na osobę zaginioną oraz jej rodzinę. Jest zbyt często stosowana w Czadzie i musi zostać zaprzestana – dodaje Christian Mukosa.

Po naciskach wewnętrznych i międzynarodowych rząd w Czadzie ustanowił Państwową Komisję Dochodzeniową, której zadaniem było zbadanie przypadków naruszeń praw człowieka, które miały miejsce od 28 stycznia do 8 lutego 2008 roku. W zakresie jej obowiązków znalazło się również dochodzenie mające na celu zbadanie losów Ibnia Oumara Mahamata Saleha.

Raport Komisji opublikowany w czerwcu 2008 roku potwierdził, że Ibini Oumar został aresztowany w swoim domu 3 lutego o około godziny 19:30 przez ośmiu członków sił bezpieczeństwa, jednak Komisji nie udało się ustalić, co stało się z nim później.

W tym samym czasie miały miejsce inne poważne przypadki łamania praw człowieka (mordy, gwałty, tortury, arbitralne aresztowania i bezprawne zatrzymania), których dopuściły się zarówno siły bezpieczeństwa jak i uzbrojone grupy opozycjonistów.

Ważne jest, aby władze w Czadzie dokończyły śledztwo w sprawie zaginięcia Ibnia Oumara Mahamata Saleha, postawiły przed sądem sprawców, nałożyły na nich odpowiednie kary oraz zapewniły zadośćuczynienie ofiarom. Władze powinny ubiegać się o wsparcie społeczności międzynarodowej, jeśli nie mają wystarczających kompetencji, aby samodzielnie zająć się tą sprawą – podkreśla Mukosa.

Bezkarność osób zaangażowanych w “wymuszone zaginięcia” jest nadal często spotykana w Czadzie. Pomimo starań rodzin osób zaginionych oraz organizacji broniących praw człowieka nadal nie udało się ustalić miejsca pobytu osób, wśród których znajdowali się zarówno oficerowie jak i cywile, którzy zostali aresztowani przez siły bezpieczeństwa w kwietniu 2006 roku w Ndżamenie oraz w listopadzie 2007 roku w regionie Dar Tama (północno-wschodni Czad).

Zgodnie z prawem międzynarodowym “wymuszone zaginięcia” są uznawane za przestępstwa i zostały zakazane przez wiele traktatów, między innymi Rzymski Status Międzynarodowego Trybunału Karnego, który został ratyfikowany przez Czad 1 listopada 2006 roku oraz Międzynarodową Konwencję o ochronie wszystkich osób przed wymuszonymi zaginięciami, która została podpisana przez Czad 6 lutego 2007 roku.

Amnesty International apeluje do Międzynarodowej Organizacji Frankofonii oraz Unii Europejskiej, których eksperci uczestniczyli w dochodzeniu toczącym się w roku 2008, aby te zwiększyły swój nacisk na władze Czadu, aby toczące się śledztwa zakończyły się  jak najszybciej.

Tłumaczyła: Agnieszka Knopik

Podoba Ci się to co robimy? Nasze działania są możliwe dzięki regularnym darowiznom od osób prywatnych. Włącz się! Możesz zmienić lub uratować ludzkie życie!
Pomagaj prowadzić działania edukacyjne
Pomagaj wpływać na zmianę prawa
Pomagaj wysyłać badaczy do stref kryzysu

Działaj teraz!

NIE dla rozlewu krwi w Iranie

Powiązane tematy

Powiązany temat

Iran: Społeczność międzynarodowa musi pilnie podjąć odpowiednie kroki w obliczu brutalnego tłumienia demonstracji po śmierci Mahsy Amini

Powiązany temat

Ukraina: Masowe groby w Izium to makabryczne świadectwo rosyjskiej agresji

1923