Peru: Komisja Prawdy i Pojednania – pierwszy krok w stronę kraju wolnego od niesprawiedliwości. Fakty i liczby. – Amnesty International

Peru: Komisja Prawdy i Pojednania – pierwszy krok w stronę kraju wolnego od niesprawiedliwości. Fakty i liczby.

II. Konkluzje płynące z prac Komisji Prawdy I Pojednania

1. Skala wewnętrznego konfliktu zbrojnego
23.969 przypadków śmierci lub -zaginięć- podczas trwania konfliktu.
Około pół miliona przymusowych zmian miejsca pobytu – za sprawą przedstawicieli państwa oraz zbrojnych grup opozycji.

2. Odpowiedzialność za łamanie i nadużywanie praw człowieka

Zbrojne grupy opozycyjne

Organizacja Sendero Luminoso (Świetlisty Szlak) jest odpowiedzialna za prawie 54% przypadków śmierci i zaginięć. 12.500 ofiar: 11.000 zamordowanych i 1.500 zaginionych cywilów.
23% z doniesionych Komisji CVR przypadków tortur przypisuje się tejże organizacji.
MRTA jest odpowiedzialna za 1.8% spośród wszystkich nadużyć praw człowieka popełnionych w latach konfliktu oraz za śmierć 1.5% spośród ujawnionych ofiar.
Zbrojne grupy opozycyjne odpowiadają za 11% spośród 500 przypadków przemocy na tle seksualnym wobec kobiet i dziewcząt.
Komisji CVR przedstawiono osiem przypadków morderstw dokonanych przez MRTA na transwestytach i homoseksualistach w Tarpoto, departamencie San Martín w 1989 r. oraz kilka podobnych zbrodni  popełnionych w departamencie Ucavali na przełomie maja i czerwca 1990 r., włączając w to doniesienia o telefonicznych groźbach wystosowywanych pod adresem przywódców Ruchu Homoseksualistów w Limie (Movimiento Homosexual de Lima) w roku 1992.

Przedstawiciele państwa
Przedstawiciele państwa, Komitety Samoobrony i grupy paramilitarne są odpowiedzialne za ponad 37% przypadków śmierci i -zaginięć-; 29% spośród nich popełnionych przez Siły Zbrojne a 7% przez Siły Policji.
61% ludzi, którzy ponieśli śmierć z rąk przedstawicieli państwa, było ofiarami przymusowych zaginięć  podaje się 4.500 takich przypadków mających miejsce w przynajmniej 18 departamentach państwa. W 65% przypadków miejsca pobytu ofiar pozostają nieznane.
Przedstawiciele państwa są odpowiedzialni za ponad 7.300 wyroków wydanych ;ponad prawemMiejsca pobytu ofiar są znane w ponad 4.400 przypadkach.
Ogólna suma zaginięć spowodowanych przez przedstawicieli państwa wynosi ponad 7.000.
Odnotowano ponad 6.400 przypadków tortur i innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania z rąk przedstawicieli państwa w 22 departamentach kraju. Tysiące ludzi, którzy zaginęli lub w stosunku do których zapadł wyrok ponad prawem było prawdopodobnie poddawanych torturom.
W 75% zbadanych przypadkach tortur dopuścili się przedstawiciele państwa, z czego ponad połowy Siły Zbrojne a 36% Siły Policji, bądź ludzie działający za ich zgodą lub upoważnieniem.
83% przypadków przemocy na tle seksualnym wobec kobiet i dziewcząt przypisano przedstawicielom państwa, głównie Siłom Zbrojnym.

Policja i sądownictwo
Spośród prawie 34.000 osób zatrzymanych przedprocesowo w latach 1993  2000 prawie połowa musiała być zwolniona z powodu braku materiału dowodowego, który jest wymagany zanim stanie się przed sędzią.
Spośród osób zatrzymanych w czasie obowiązywania ustawodawstwa antyterrorystycznego 1.400 zidentyfikowano jako osoby niesłusznie skazane za popełnienie zbrodniterroryzmu i sądownie uniewinniono bądź zwolniono na mocy prawa łaski (derecho de gracia) w latach 1996 -; 2000.

3. Ofiary: kilka najbardziej podatnych na przemoc grup w peruwiańskim społeczeństwie

Wykluczenie społeczne i dyskryminacja rasowa
85% wszystkich przypadków przedstawionych Komisji CVR miało miejsce w najbiedniejszych departamentach kraju (Ayacucho, San Martín, Junín, Huanuco, Huancavelina and Apurímac). W czterech ostatnich departamentach uzyskuje się dochód w wysokości 9% dochodu wszystkich peruwiańskich rodzin.
79% ofiar pochodziło z obszarów wiejskich a 56% było rolnikami. 75% ofiar porozumiewało się Quechua bądź innym rodzimym językiem.
68% spośród zamordowanych lub -zaginionych-ukończyło edukację na stopniu niższym niż szkoła średnia.
Ponad 70% osób zmuszonych do zmiany miejsca zamieszkania w granicach kraju posługiwało się językami rodzimymi oraz było rolnikami i należało do rodzimych społeczności.
Większość ofiar, które zostały poddane torturom oraz innemu okrutnemu, nieludzkiemu i poniżającemu traktowaniu było rodzimymi rolnikami w wieku od 20 do 39 lat, posługującymi się językiem Quechua z edukacją zakończoną na szkole podstawowej.

Dyskryminacja ze względu na płeć
Mimo iż dyskryminacja ze względu na płeć była czynnikiem mającym udział w nasilającej się przemocy wobec setek kobiet w czasie konfliktu, Komisja CVR szacuje, że ponad 75% spośród ofiar konfliktu to mężczyźni w wieku od 15 lat posiadający żonę lub partnerkę. Większość z nich należało do tej grupy społecznej, która ma na utrzymaniu największą liczbę dzieci oraz na której spoczywa ciężar odpowiedzialności ekonomicznej i politycznej we własnych społecznościach.
60% przypadków śmierci kobiet miało miejsce na fali ślepej przemocy takiej jak masakry czy -czystki etniczne-
Tylko 11 ofiar spośród ponad 500 przypadków przemocy na tle seksualnym to mężczyźni.
Większość kobiet, które padło ofiarą naruszeń i nadużyć praw człowieka podczas zbrojnego konfliktu wewnętrznego pochodziło z gór na południu kraju, porozumiewało się w języku Quechua, było w młodym wieku z ukończonym niskim poziomem edukacji.
Ponad 200.000 ubogich kobiet ze społeczności rodzimych czy obszarów wiejskich w Andach i znad Amazonki zostało najwyraźniej wbrew woli poddanych sterylizacji w latach 1996 – 2000.

Podoba Ci się to co robimy? Nasze działania są możliwe dzięki regularnym darowiznom od osób prywatnych. Włącz się! Możesz zmienić lub uratować ludzkie życie!
Pomagaj prowadzić działania edukacyjne
Pomagaj wpływać na zmianę prawa
Pomagaj wysyłać badaczy do stref kryzysu

Pomóż teraz!

Kwota może składać się jedynie z cyfr. Wartość musi być dodatnia
4701